Praza pública Blogs
Hoxe en Praza:

Gongbaojiding

O blog sobre China de Praza Pública
Sobre o blog  

Como sair do hospital en China coa vía posta….literalmente

Na busca do aire máis puro

Principal razón pola que a xente di que China, ou Beijing nos casos que eu coñezo máis de preto, non é un sitio para vivir de forma indefinida…. O aire….. a última vez que fun a casa dinme conta do bonito que é o ceo azul cada día, o bonito que está o ceo gris cando vai chover e o bonita que é a noite negra chea de estrelas e coa lúa alá no alto!

Aquí cando me levanto e vexo que o día está claro parece que me poño de mellor humor. Outros moitos días levántaste cun ceo gris, que non implica na maioría das veces que vai caer unha tromba de choiva… ou que unha bátega está a punto de mollar a roupa que tes no tendedoiro (ou enriba das árbores como vistes na outra entrada) Os chineses cando hai moita moita contaminación, destas veces que non ves o edificio que está a 300 metros da túa casa… din que hai moita néboa…porque supoño que aínda lles costa pensar que é contaminación e polución que está a entrar nos seus pulmóns.

Nos últimos días o goberno central comenzou a implantar medidas para paliar o empeoramento da calidade do aire. Parte da contaminación prodúcese coas fábricas que traballan basicamente con carbón. Ademais en Beijing hai uns 5.000.000 de coches; en Galicia de acordo cos datos do Instituto Galego de Estadística hai case 2.000.000 para que vos fagades unha idea. Agora que acabou a primavera e empezou o verán vese menos contaminado que no inverno o estar paradas tódalas caldeiras de calefacción.

E para convivir coa calidade do aire empréganse diferentes cousas. Unhas son as máscaras, de diferentes calidades e con diferentes propósitos: eu teño unha para a bicicleta que ao final esquezo usar a metade dos días… e na casa convivimos cun purificador de aire, aparatos que van desde os 100 euros ata cifras impensables para min…

Eu realmente non sei dicir e funciona realmente algún dos dous trebellos pero si parece que saes máis tranquila.

Pero tamén hai días azuis en Beijing!

 

Ata a próxima.

Un oso xigante é o que te podes topar no metro un día festivo en Beijing!

Ceando Gongbaojiding coa familia en Beijing!

Na busca da pulseira perfecta no mercado de Panjiayuan

A roupa na tendedeira? Non! Nas árbores

A primeira vez que saín da casa un día de sol e vin as árbores do meu compound cheas de nórdicos, edredóns e sabas non entendía qué estaba a pasar no meu barrio… Despois cheguei á conclusión de que é en parte a súa forma de airear a roupa de cama despois do inverno. Non entendo cando o fan en días de horrible contaminación, é tamén unha formar de poñer a secar a roupa ao soliño, e como di miña nai é a mellor forma de que seque. Na miña casa para min secar a roupa na corda da horta ten todo o sentido do mundo pero a verdade non me imaxino a xente colgando as sabas na Alameda en Compostela.

O bo tempo vai empezando pouquiño a pouco… Aquí non hai estacións intermedias: o cambio do inverno ao calor do verán e moi rápido e case non se pode gozar da primavera e do outono.

Agora que se acaba a calefacción, o goberno cúrtaa como cada ano no medio de marzo, cando consideran que xa non estamos no inverno, o que non significa que o frío xa marchase…. Así para min acabouse o tender onda o radiador e comezo a considerar baixar a miña roupa interior ao arbusto de abaixo a ver se así seca… Polo de agora vou usar a galería da cociña, pero nunca se sabe se algún día baixarei coas miñas veciñas!

Déixovos as fotos que falan por si mesmas,


image

image

image

Xa chegou o bo tempo a Beijing!

O estilismo dos chineses

Non cabe dúbida de que o estilismo das chinesas e os chineses non é igual ao noso, iso fai que topes con divertidos looks pola rúa. Se ben é certo que a forma do seu corpo non se asemella  moito á nosa, non é certo iso que din de que tódolos chineses e tódalas chinesas son pequeniños e delgadiños. Tamén é certo que a gran maioría das rapazas non destacan polos seus “michelíns”. Se algo aprendín desde que vivo na China é que non se poden dicir xeneralidades e menos cando estás a falar de centos de miles de millóns de persoas.

 

Á parte de gozar dos diferentes looks cos paraugas que xa vos mostrei, dos looks en parellas, que pronto terá segunda parte porque chega o bo tempo, hoxe vouvos ensinar peculiaridades da moda chinesa.

 

Un día curiosamente topeime na rúa con dúas rapazas que levaban as etiquetas postas das camiseta e do pantalón que levaba cada unha delas!

Os brillos, as puntillas, as peles sintéticas, os brocados, as teas metalizadas, os leggings estampados, sombreiros, gafas sen cristais, gafas de Hello Kitty, todo está permitido!

Hai algo que me chama especialmente a atención é o que eles consideran decoro no vestir. Na miña experiencia laboral saquei unha conclusión falando coas miñas compañeiras estranxeiras; se levas algo curto por debaixo non deberías levar escote e viceversa. Pero ben é certo que están mellor vistos os pantalóns ou unha saia mini que un escote en calquera das situacións.

 

O que me gusta é a mestura de raias e estampados animais, puntillas, bordados e todo o que vos poidades imaxinar nunha mesma persoa. Tamén pasa coas cores que parece que o que nós consideramos combinar non funciona da mesma forma aquí. Oín un día un comentario: que as empregadas chinesas dunha famosa multinacional de roupa occidental recibían clases de “expertos” estranxeiros para saber como combinar as prendas nos manequíns ou nos escaparates.

 

Noutros campos, como as empregadas e empregados dos bancos, ou as gardas do metro, os uniformes ás veces son cando menos peculiares: se ben os homes levan un traxe de chaqueta as rapazas levan falta de americana e normalmente un moño recollido cunha rede e un pasador que a min persoalmente recórdame as redes da xente que traballa nas cociñas, aínda que a destas rapazas soamente cubra o moño.

Como xa comentei non lles gusta poñerse morenos, por iso uns dos complementos que se poden ver polas rúas en cando o sol decide saír son luvas ou no seu defecto “manguiños” ata o final do brazo. Isto tamén o usan no inverno, aínda que máis pequenos a xente que traballa con comida ou cousas que ensucian para evitar marchar os puños da roupa. Tamén son populares os sombreiros, viseiras e a miña favorita, a viseira espacial!

 

Os homes quizais leven un estilo máis similar ao occidental, ou non tan rechamante como o das rapazas,  pero para todo hai unha excepción e para min son os peiteadores…. Creo que os salóns de peiteado en si, merecerían unha entrada pero agora vou empezar polos que traballan neles. As rapazas normalmente levan uniformes a non ser que teñan mais categoría e sexan “estilistas persoais”. Os homes en cambio son facilmente distinguibles en calquera espazo. Pantalóns pitillo, botas altas, moito brillo e por suposto tinguiduras imposibles con cortes extremos.

Ata a próxima!

 

Fun a auga nun carrito a motor chino

Beijing onte nevado!